‘Groter dan het vanaf de snelweg lijkt’

Beiden kwamen ze uit de horeca. Via compleet verschillende routes belandden Elder en Raùl bij Generation en de provincie Zuid-Holland en dat voelde al snel als de juiste plek. Een halfjaar onderweg. Eén ding is helder: werken voor de overheid is een stuk groter dan het vanaf de snelweg lijkt. 

Hoi Raùl & Elder, kunnen jullie jezelf kort voorstellen? 

Raùl: Tuurlijk! Ik ben Raùl, en ik ben nu ongeveer een halfjaar bezig als Financieel Projectbeheerser voor de provincie Zuid-Holland. Ik werk voornamelijk op natuurprojecten, en recentelijk is daar ook een infrastructuurproject bijgekomen. Ik kom uit Haarlem, dus het is lekker heen en weer reizen. Maar dat vind ik eigenlijk wel fijn. 

Elder: Ik ben Elder, en ik doe sinds een halfjaar ook het Traineeship Ruimtelijk Projectmanagement. Ik ben momenteel bezig met twee projecten. Eentje gaat over het planmatig onderhoud van een aantal bruggen in Alphen aan den Rijn, de andere over oeververvanging in de Gouwe. Ik merk dat er nog ruimte zit in mijn agenda, en daarom heb ik gevraagd of ik er nog iets extra’s bij kan doen. 

Wat is jullie achtergrond? 

Elder: Ik heb werktuigbouwkunde gestudeerd, maar daarna belandde ik in de horeca waar ik bleef plakken. Na een paar jaar dacht ik: het is tijd om de ‘grotemensenwereld’ in te stappen. Voor ik hier kwam heb ik twee andere banen gehad waar de klik er niet helemaal was. Toen kwam het Traineeship Ruimtelijk Projectmanagement voorbij en wist ik: dit is het. 

Raùl: Bij mij liep het via via. Eva Land, een oud-trainee van Generation, heeft bij mij op de basisschool gezeten. We hebben een gemeenschappelijke vriendin, en die vertelde dat zij hier erg op haar plek zat. Ik heb algemene economie gestudeerd, met een focus op milieueconomie en gezondheidseconomie. Ik was op zoek naar een baan, maar voor de meeste juniorfuncties heb je vaak al werkervaring nodig. Dus koos ik voor een traineeship. 

Wisten jullie van tevoren iets van de provincie Zuid-Holland? 

Allebei lachen ze. 

Raùl: Ik wist waar het gebouw stond langs de snelweg. 

Elder: Daar is alles mee gezegd. 

En hoe was het dan om te starten, wat verraste jullie het meest? 

Elder: Nou, hoe groot de impact eigenlijk is van wat we hier doen. Ik besef me dat wat hier besloten wordt echt betrekking heeft op een groot deel van Nederland. Dat was wel een realisatiemomentje. Zo van: dit is niet niks. 

Raùl: Ja, dat herken ik. En voor mij was dat ook het besef dat het zoveel raakvlakken heeft met actuele thema’s. Natuur, wegen, maar ook de boerenproblematiek. Stikstof, hoe je dat goed waarborgt, hoe je alle partijen meekrijgt in een omslag. Dat is ook snel schakelen tussen wetten en plotselinge veranderingen vanuit de politiek. 

Hoe zien jullie weken eruit? 

Elder: Mijn eerste project, die bruggen in Alphen, is letterlijk opgestart op het moment dat ik hier begon. 1 + 1 was 2, er komt een nieuwe trainee, er start een nieuw project. Ik mocht meteen mee opstappen met de projectmanager. Het project gaat over acht bruggen die planmatig onderhouden moeten worden. Eigenlijk moesten er één of twee gedaan worden, totdat iemand met het idee kwam om ze allemaal tegelijk te doen. En zo werd het één groot project. Er komen meer dingen bij kijken dan ik had verwacht. Toch niet zo simpel om een brug te onderhouden, haha! 

Raùl: Haha, zeker niet. 

Elder: Je hebt te maken met verschillende stakeholders, zoals bijvoorbeeld de gemeente. Het is groter dan je denkt. Zo ook bij mijn tweede project, de oeververvanging in de Gouwe. Dat is weer een hele andere puzzel. 

Raùl: Ik ben voornamelijk bezig met budgetbeheer. Budget bijhouden, prognoses bijstellen. We hebben net de jaarafsluiting gehad, een drukke periode met veel administratief werk. Alles moet in het juiste jaar geboekt worden. 

Nu ben ik bezig met de VGR-gesprekken, wat staat voor voortgangsgesprekken. Daarin kijk ik met projectleiders en risicoadviseurs of we binnen het budget blijven. 

Elder: Al die afkortingen, dat was aan het begin echt een ding. Nu gebruiken we ze alsof het niets is! 

Trekken jullie veel samen op? 

Elder: Tijdens de lunch zoeken we elkaar altijd op. Sparren over projectinhoud doen we minder, omdat onze werelden niet zoveel overlap hebben. Als mijn projecten wat verder zijn komt Raùl pas in beeld voor het financiële stuk, maar zover is het nog niet. 

Raùl: Het telt dat we samen zijn binnengekomen. Dat is toch wel iets. Dit gebouw is een grote vijver waar je ineens in terechtkomt. Dan is het fijn dat je elkaar hebt. Hoe kom ik op deze verdieping, waar moet ik zijn als mijn laptop niet werkt? 

Elder: Haha, hij stuurde me een plattegrond op mijn eerste dag. 

Altijd handig! Waar krijgen jullie energie van tijdens het werk, en wat kost energie? 

Raùl: Ik krijg energie van het feit dat ik iets voor de maatschappij doe. Ook al hebben de boeren soms het gevoel dat we ze niet helpen, we doen ons best. En de mix van mensen bij de provincie, jong en oud door elkaar, dat vind ik ook echt heel leuk! 

Elder: Wat mij energie kost is soms de traagheid. Alles duurt even. Ik snap wel waarom: alles moet kloppen, we werken voor de overheid, er zijn veel stakeholders met een mening. Het hoort erbij. Ik merk alleen dat ik soms wens dat dingen sneller gaan, zodat we meer voor elkaar krijgen. 

Dat klinkt alsof jullie beiden verantwoordelijkheid voelen voor iets groters. Hebben jullie veel verantwoordelijkheid binnen jullie werk? 

Raùl: Aan het begin minder, dan is het vooral nog wennen aan de manier van werken met alle systemen. Maar gaandeweg heb ik meer verantwoordelijkheid gekregen en gepakt. Ik heb nu bijna de lead over mijn projecten. En hulp is nooit ver weg, dus dat voelt goed. 

Elder: Bij mij ligt het anders, want projectmanagement is een rol die je in stapjes leert. De lead volledig hebben zal dus nog even duren, en dat is oké. Er is gewoon nog veel te leren. Ik merk gaandeweg dat ik steeds meer mag doen, steeds meer vertrouwen krijg. Ik merk ook in de gesprekken met projectmanagers dat sparren beter gaat, omdat je simpelweg gewoon méér weet. 

Wat zouden jullie willen meegeven aan nieuwe trainees? 

Elder: Durf mensen aan te spreken. Stuur die mail, bel die persoon gewoon op. Mensen zijn dan wel druk, maar ze willen echt helpen. En daarbij verwachten ze ook dat jij het initiatief neemt. Laat jezelf niet bungelen als het even niet lukt. 

Raùl: Ja, en verwacht in de eerste weken dat je veel gaat lezen. Inlezen in systemen, documenten, processen. Dat is normaal, maar na een half jaar voelt het anders. Dan ga je echt dingen doen, heb je je eigen workflow. Dat moment komt echt, dus vertrouw erop. 

Goede tips! Tot slot: waar hopen jullie je de komende anderhalf jaar nog in te groeien? 

Elder: Er lopen veel interessante projecten bij PZH. Ik zie dingen voorbijkomen en denk: dát wil ik doen! Maar daarvoor moet je echt senior projectmanager zijn, dus dat duurt nog even. Voor nu geniet ik van wat ik heb, en hoop ik dat ik aan het einde van mijn traineeship kan zeggen: dat project waar ik toen mee begon, dat staat nu écht ergens. 

Raùl: Voor mij is het vooral verder groeien in mijn rol en blijven ontdekken wat de provincie allemaal te bieden heeft. Er is zoveel: verschillende projecten, verschillende thema’s. Ik hoop dat ik aan het einde van mijn traineeship niet alleen financieel sterker ben, maar ook echt begrijp hoe al die stukken van de provincie in elkaar passen. En wie weet wat er daarna komt.